Het nieuwe zorgstelsel - EDM-2013

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Het nieuwe zorgstelsel

Maatschappij

    Het valt niet te ontkennen, dat er behoorlijke verwarring heerst bij de invoering van de nieuwe zorgverzekering. Voorstanders doen dat af als kinderziektes. Tegenstanders (en die zijn er onder alle betrokken partijen) vrezen dat het beoogde doel - beheersing van de kosten -  niet gehaald zal worden en er een er een  duurdere, slechtere zorg met topzware bureaucratie en gedemotiveerde betrokkenen  ontstaat, die moeilijk kan worden hersteld.

   Er is geen enkele aanwijzing dat meer markt heilzaam zal zijn voor de zorg en de bestaande problemen zal oplossen. Waar zou de kostenbesparing vandaan moeten komen? Aanwijzingen voor negatieve effecten zijn er wel. Waarom wordt dan tóch steeds meer marktwerking doorgevoerd?  Niet omdat deskundigen, behandelaars en patiënten daar om vragen. Het lijkt vooral het gevolg van een ideologische verblinding. Die wordt versterkt door de managers, die kennis van zaken immers als hinderlijke ballast beschouwen.  De werkelijkheid moet zich maar aan de dogmatiek aanpassen.
 
     Die ideologie kwam niet uit de koker van de VVD, maar uit die van Balkenende. In zijn visie ligt alle nadruk op eigen verantwoordelijkheid van de burger, een uitbreiding van het begrip soevereiniteit in eigen kring. Maar ziekte is iets dat je overkomt. Het is zeer vraag, of er wel een rechte lijn mag worden getrokken van dit oude nuttige principe naar de moderne ongebreidelde vrije markteconomie. Die laatste staat bovendien haaks op een ander, nog steeds door het CDA beleden principe, dat van de solidariteit.

      Dit blijkt het duidelijkst uit de ‘no claim’ regeling. Omdat die term te veel naar auto's rook, werd zij veranderd in 'eigen risico'. Afgezien van het feit dat, zowel bij ons als in het buitenland,  al eerder is gebleken dat met dit soort maatregelen het doel – beperking van onnodige medische consumptie – niet bereikt wordt, is deze maatregel bijzonder onrechtvaardig. Er is immers een grote groep patiënten met chronische ziekten (diabetes, rheuma, hartkwalen enz.) wier zorgkosten altijd dit bedrag zullen overschrijden. Deze zieken betalen dus voor de gezonden.
  Het aanvullende pakket verzekert alleen kleine risico’s, het tegendeel wat met verzekering is bedoeld. De verzekerde is bijna steeds in het nadeel en de verzekeraars hebben hierdoor veel winst behaald.

      Een essentieel misverstand is de als axioma gebruikte stelling, dat de gezondheidszorg goedkoper moet en kan. Overheden verkeren in een soort roes en denken dat alles beheersbaar is. Zij gaan voorbij aan het feit, dat deze zorg een eigen dynamiek heeft, met wetenschap en techniek als voornaamste aanjagers. Het publiek wordt veeleisender. In de hele wereld stijgen de kosten, en in de USA (kampioen van de vrije markt) zijn zij tweemaal hoger dan bij ons!
  Worden er dan nu geen onnodig hoge kosten gemaakt? Jazeker, er wordt (uit gemakzucht) veel overbodig onderzoek gedaan, driekwart van het medicijn gebruik is ineffectief, soms zelfs schadelijk. Maar hoe dit te voorkomen weet niemand, dus wordt er maar niet over gesproken.

   Een cruciaal punt is, welke kosten  door concurrentie kunnen worden verminderd – en hoe.  Ik heb deze vraag nog nergens gehoord, laat staan een poging gezien, die te becijferen. Integendeel, dit systeem heeft geleid tot een gigantische bureaucratie. Artsen zijn 25 % of meer van hun tijd kwijt aan administratie! Wie ooit gedacht heeft, dat particulier initiatief tot minder bureaucratie voert dan overheidsbemoeiing, kan zien dat dit hier in elk geval niet klopt.

   In het nieuwe systeem krijgen de verzekeraars grote macht. Zij gaan vaak op de stoel van de arts zitten. Nu hebben artsen zich  wel eens arrogant opgesteld, maar zij zijn nog altijd de deskundigen.  Zijn verzekeraars beter dan artsen?  
 Marktwerking leidt tot concentratie. Er zijn nu nog maar 4 grote verzekeraars waarvan 3 bestuurd door politici. Zij zijn 'too big to fail' geworden. In 2012 zagen zij hun winst  factor 5 à 6 toenemen. Chris Oomen, directeur van de kleinste, vindt dat niet fatsoenlijk. 'Als ziekenhuis zou ik verzekeraars er uit schoppen', schreef hij in de NRC.
 
    Samenvattend zal dit stelsel resulteren in minder kwaliteit tegen hogere kosten.

Die laatste zijn het gevolg van nog meer bureaucratie, toename van het aantal overbetaalde managers en winsten van de verzekeraars.
 

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu