De kraai met een doorn in zijn poot - EDM-2013

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

De kraai met een doorn in zijn poot

Vertalingen > Uit het Turks > Sprookjes van Nazim

Er was eens, in heel oude tijden, in de tijden van Olim (onvertaalbare woordspeling)  toen mijn vader nog in de wieg schommelde, een kraai. Die kraai trippelde nu eens in de natuur, dan zat hij weer op een tak, dan vloog hij weer rond. Eens op een dag, toen die kraai in de lucht vloog, op een tak ging zitten en in de natuur rondliep, stapte hij met zijn poot in een doorn. Hij trok de doorn er uit en bracht hem bij een oud vrouwtje: -"Omaatje - zei hij- je gezicht bevalt mij, wil je deze doorn voor me bewaren? Straks kom ik hem weer halen".

 Het vrouwtje legde de doorn op de schoorsteen. Zij wachtte een dag, ze wachtte twee dagen. Van de kraai geen bericht, hij kwam hem niet ophalen. Op een avond wilde het vrouwtje een kaars aansteken, maar de pit was te kort. Zij dacht: "Laat ik de pit met de doorn van de kraai er uit trekken, dan kan ik hem langer maken". Ze deed zoals gezegd, maar de vlam van de kaars verbrandde de doorn.  Net toen de doorn tot as verbrand was vloog, prrrrt, de kraai naar binnen. Omaatje, - zei hij - ik kwam de doorn halen". Och m'n kind, zei de vrouw, jouw doorn is tot as verbrand. Ik wilde de pit met de doorn uit de kandelaar trekken"
- "Ik wil mijn doorn terug, omaatje, ik zei toch dat ik hem zou komen halen?"


  Het vrouwtje luisterde niet naar wat de kraai zei. Maar die ging op de hoek van de
vensterbank zitten en begon te krassen: -"Of de kandelaar, of de doorn! Of de kandelaar, of  de doorn!"  De kraai ging zo uren door met krassen. Het vrouwtje keek of ze de kaai tot
zwijgen kon brengen, maar geen sprake van. Om van het gezeur af te zijn gaf ze hem tenslotte de kandelaar, en kreeg zo eindelijk rust. De kraai pakte de kandelaar, ging er  -prrrr- meteen vandoor en vond een ander vrouwtje. Hij gaf haar de kandelaar en ze: "wil je die voor me bewaren?'

s'
Avonds ging de vrouw haar koe melken en dacht: 'Laat ik de kandelaar van de kraai nemen, dan kan ik het beter zien'. Ze zette de kandelaar achter de koe en begon te melken. Maar even later gaf de koe een trap en de kandelaar lag aan scherven. Op dat moment vloog -prrrr- de kraai naar binnen. 'Och m'n kind, zei de vrouw tegen de kraai, de koe heeft netje kandelaar aan scherven getrapt'.
'Dan moet je mij maar de koe in zijn plaats geven', zei de kraai. De vrouw had daar geen oren naar, maar de kraai vloog naar de hoek van het venster en begon te krassen: 'Of de kandelaar, of de koe! Of de kandelaar of de koe!' Zo ging hij uren door met krassen. Het hoofd van de vrouw werd dol, zij kon het gekras niet meer verdragen. De enige uitredding was om hem de koe te geven.

   De kraai nam de koe en bracht haar een ander vrouwtje. 'Omaatje, je bent zo aardig, wil je deze koe voor mij bewaren. Ik kom hem straks weer ophalen',  zei  hij.  De vrouw nam de koe en zette haar in de stal.  Zij wachtte een dag, ze wachtte twee dagen, maar er kwam niemand opdagen. Ook de derde dag was er geen bericht van de kraai. Het was toen net het huwelijksfeest van haar zoon en die zei: 'Laten we die koe slachten, dan geven we een bruiloftsmaali De koe werd geslacht. Er was veel vlees bij het eten en alles was overheerlijk. T
oen de bruiloftsgasten het laatste stukje vlees met de bulgur (namaakiijst) hadden verorberd, daar kwam -prrr- de kraai aangevlogen. 'Ik kom de koe halen, omaatje', zie hij.   'De koe? ' zei de vrouw, 'die hebben we opgegeten, hoor. We hebben een dag op je gewacht, we hebben twee dagen gewacht, we hebben drie dagen gewacht, en ik dacht dat je niet meer zou komen. Toen heb ik het beestje geslacht en een lekkere vleesmaaltijd voor de gasten gemaakt'.

  'Als je dan mijn koe niet kunt teruggeven, moetje in plaats daarvan maar de bruid geven' antwoordde de kraai. De vrouw piekerde er niet over naar zulke kletspraat te luisteren, en de kraai ging weer op de vensterbank zitten en begon te krassen: 'Of de koe, of de bruid, of de koe, of de bruid ! Zo bleef de kraai uren aaneen krassen. Zonder de bruid wilde hij geen poot verzetten. Tenslotte waren ze gedwongen hem de dochter te geven.
Terwijl de kraai zo voortliep met zijn bruid met haar prachtige bruidsluier trof hij op een bergtop een herder aan die op de fluit speelde. De kraai vond het geluid van de herdersfluit erg mooi, en zei tegen de herder: 'Als je mij je fluit geeft krijg je van mij deze bruid' De herder moest even nadenken. De bruid was een mooi meisje, zo met haar mooie bruidsluier. 'Akkoord', zei de herder. Hij gaf zijn fluit aan de kraai en kreeg van hem de bruid.

    De kraai begon meteen op de fluit te spelen:


      Ik gaf de doorn, ik kreeg de kandelaar
      Ik gaf de kandelaar, en kreeg een koe.
      Ik gaf de koe, en kreeg een bruid
      Ik gaf de bruid en kreeg een fluit
      Tudeli-duut, tudeli-duut, tudeli duut....

   En zo zwierf de slimme kraai al fluitend en spelend over de aarde.

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu