Artsen en de bom - EDM-2013

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Artsen en de bom

Colums
De New England Journal of Medicine   is een algemeen medisch weekblad dat beschouwd wordt als het meest gezaghebbende ter wereld. Niet alleen wegens de hoge eisen die het aan zijn publicisten stelt, maar ook wegens de uitstekende 'editorials'. Die hebben vaak betrekking op maatschappelijke aspecten van de geneeskunde. Hoewel het natuurlijk geen politiek bedrijft, zou je het dus gematigd links kunnen noemen. Zo hamerde het destijds op het gevaar van sigaretten en kritiseerde fel de tabaksindustrie.
  Tijdens de discussie over de atoombom wijdde het in Mei 1962 een heel nummer aan de medische gevolgen van een nucleaire aanval. Naast de economische, organisatorische en ecologische rampen troffen  mij het meest de sociaal-psychologische gevolgen. Terwijl de overheid zich destijds vooral bezig hield met het bouwen van schuilplaatsen tegen nucleaire afval, voorspelden de auteurs een gevecht op leven en dood van overlevenden om een 'veilige' plek.

 In oktober 2015  nam de NEJM met de titel: 'Docs and nukes' het onderwerp opnieuw onder de loep. Terwijl destijds miljoenen de straat opgingen: 'De atoombom de wereld uit!', lijkt nu niemand er meer van wakker te liggen.                 Ten onrechte natuurlijk. Er liggen nu 15.000 kernkoppen klaar, 95% van de VS en Rusland. Daarvan zijn 2000 op 'hair trigger alert',  dwz zij kunnen binnen 15 minuten worden afgeschoten. Vijf maal was er de laatste decennia een crisis met 'de hand aan de trekker'.
Als er 300 A-bommen de USA (of Rusland) zouden treffen, zouden minstens 75 miljoen mensen acuut sterven. De stofwolk zou de temperatuur op aarde zover verlagen, dat oogsten verloren gaan en wereldwijde hongersnood zou ontstaan. Wellicht zou dit het einde van het menselijk geslacht betekenen. Nu is 300 natuurlijk wel een enorm groot aantal. Maar bij een nucleair conflict zal geen van de partijen het bij één bom laten, want een tweede kans krijgen ze niet.   .    Het artikel legt er de nadruk op, dat artsen organisaties een belangrijke invloed hebben gehad op politici. Maar nu heerst er een algemene apathie.  Toch goed, dat (althans Amerikaanse)  artsen zich van hun maatschappelijke verantwoordelijkheid bewust zijn.

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu