*Ukraine - EDM-2013

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

*Ukraine

Geschiedenis
Op 27 Maart 2014 wijdde het weekblad  'Die Zeit'  enkele artikelen (o.m. van ex-bondskanselier Helmuth Schmidt en de schrijver Rüge) aan de 'hysterie' die in de Westerse media heerst over het conflict tussen Rusland en de Ukraïne.  Sindsdien hebben ook andere deskundigen (zoals ex-minister Craig Roberts in de 'NRC' en Maersheimer in 'Foreign Affairs'*) het uiterst eenzijdige beeld dat in onze media wordt verspreid genuanceerd.  Ik vat hier hun gegevens samen:                                                                                                                                                                       
.  Historisch is de Ukraine altijd een deel van Rusland geweest, en de Krim   geen integraal deel van de Ukraine, maar woonplaats van de (door Stalin gedeporteerde) Krim-Tartaren.  Alleen in het Westelijke deel bestond een nationaal gevoel. Dit gebied werd afwisselend bestuurd door Polen, het Habsburgse rijk en Rusland. Na de Russische revolutie bestond er anderhalf  jaar een onafhankelijke staat, die zich tegen de Bolsjewisten verzette, onder leiding van Simon Petljura. Zijn militie bracht 50.000 Joden om (Solzjenizyn) deels omdat Joden als Bolsjewisten werden gezien. De Soviet Unie (SU) was immers het eerste land, dat Joden volledige rechten gaf. (Joseph Roth: Juden auf Wanderschaft)                                                                                                                                                        
 Als deelrepubliek van de SU had het te lijden onder Stalins actie tegen de boeren ('Kulakken') die een vreselijke hongersnood teweeg bracht.  Niet geheel onbegrijpelijk dat sommigen na Hitlers invasie met de Duitsers samenwerkten, in de hoop onafhankelijk van Rusland te worden.  Stepan Bandera (voor wie in 2008 een heldenstandbeeld werd opgericht) richtte een Ukraïnse Nationale Organisatie op, die 7000 burgers (meest Joden) ombracht. De succesvolle Ukrainse Sovjet generaal Vlassov liep over en richtte een leger van krijgsgevangenen op, dat met de Duitsers meevocht. Na het eind van de oorlog wist een deel zich nog een jaar in Zuid Polen te handhaven, tot het werd verslagen en het gebied van Ukrainers werd gezuiverd. (eigen observatie Evert).
    Rusland verloor in de WO-2 meer dan 10 maal zoveel doden als de Westerse geallieerden.  Churchill zou de landingen in Normandie hebben uitgesteld om de Sovjets te verzwakken en - waar of niet - veel Russen geloven dat.                          Het 'Westen' mag het verleden hebben vergeten, de Russen weten ook nog heel goed, hoe Duitsland (allerminst met goede bedoelingen) tijdens beide wereldoorlogen getracht heeft, de Ukraine van Rusland af te scheiden.   Is het verwonderlijk dat zij de pogingen van Amerika en de EU om de Ukraine binnen hun invloedssfeer te krijgen en de overhaaste erkenning van de nieuwe regering in dit historisch perspectief zien?
  Genoemde schrijvers wijzen ook op de hypocrisie van het Westen. De USA hebben sinds 1945  overal bloeddorstige dictators gesteund en oorlogen gevoerd  'ter verbreiding van vrijheid en mensenrechten', vaak zonder mandaat van de VN.  Wat als Rusland zich zou opwerpen als 'beschermer'  van bv Mexico of Costa Rica?  Het neerschieten van een passagiersvliegtuig is natuurlijk vreselijk. Maar weinigen herinneren zich, dat de Amerikaanse marine in 1988 een Iraans vliegtuig met 280 passagiers neerschoot, en dat wel toegaf weigerde zich te verontschuldigen.
 Na haar instorting raakte de S.U. haar invloed in Polen en de Baltische staten kwijt.  Die landen koesteren een begrijpelijke haat tegen de Russen. Maar  toen het Warschau pact was opgeheven werd haar militaire tegenhanger, de NATO    - op aansporen van de USA - juist naar het Oosten uitgebreid.                                                                                                     .   Amerika heeft het kleine Georgië (waar Stalin nog wordt bewonderd) gesteund door haar militairen op te leiden. Toen dat krijgshaftige volkje (hopend op steun) daarop Abchazië binnenviel, sloeg Putin terug en was het Westen 'geschokt'.   Nu wil Rasmussen eenheden van de NATO  vlak aan Ruslands grenzen te stationeren, in strijd met de destijds gemaakte afspraken.               Geen enkele Russische politicus zou toestaan dat de Ukraine lid van de NATO zou worden. Er bestaat in Rusland al heel lang een 'Oosters' gevoel: de Russische 'ziel' tegenover Westers materialisme (Walter Schubart (1945): Europa und die Seele des Ostens)  Niemand kan meer zeggen dat Rusland een serieuze militaire bedreiging vormt.   Onbegrijpelijk, dat men zich niet in de Russen tracht in te denken.
   Gelukkig is Putin  een koele realist.  Natuurlijk streeft hij economische en geostrategische belangen na, maar worden  de EU en USA niet door zulke motieven gedreven?  Maar afgezien van de morele kant: De halfslachtige 'sancties' en dreigende retoriek van de USA en de EU zijn tot mislukken gedoemd. Het 'Westen' verliest hierdoor onnodig prestige.   
 *Foreign Affairs  Oct -2014:  Why the Ukraine Crisis Is the West’s Fault.. The Liberal Delusions That Provoked  Putin.  By John J. Mearsheimer
*Amerikaanse admiraal Fellon: ‘NAVO lidmaatschap van Ukraine zou belachelijk zijn. Het is begrijpelijk dat de Russen een buffer aan hun grens willen. Maar in de jaren 90 hebben we hun gevoeligheden genegeerd: "Poke them in the eye'.

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu