Onze helden - EDM-2013

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Onze helden

Colums




‘Jullie zijn de echte helden’, zei Balkenende tegen de beroepsmilitairen, die op het punt stonden vrede en democratie in Afghanistan te brengen. Zij hadden nog geen daden gepleegd, maar het feit dat zij het soldatenberoep hadden gekozen was natuurlijk al heldhaftig. Dit deed bij mij toch de vraag rijzen, wat heldenmoed nu eigenlijk is.
‘Dulce et decorum est pro patria mori’ (Het is zoet en waardig om voor het vaderland te sterven). Heldenmoed wordt doorgaans geassocieerd met militair geweld. In de eerste wereldoorlog liepen honderdduizenden jonge mannen een wisse dood tegemoet, en hun namen zijn vereeuwigd op duizenden gedenkplaten. In Duitsland worden ze inderdaad Helden genoemd, in Frankrijk ‘Nos enfants’. Zij zouden niet voor niets zijn gevallen, al is het ‘waarvoor’ niet makkelijk uit te leggen.

Nu lopen onze (?) jongens in Afghanistan heel wat minder risico, en hebben gelukkig ook geen zicht op het resultaat van wat een van hen ‘gewoon ons vak’ noemde. Zij gooien bommen op door de Amerikanen op de kaart aangewezen plekken, maar gaan niet kijken naar de gevolgen. Ze weten het zeker: elke dode is een terrorist. Een zei:’Bij twijfel schiet ik, beter een onschuldige dood dan een terrorist in leven’. En zo hoort het ook, anders kun je dit beroep niet uitoefenen. Collateral damage mag.

Maar wanneer ben je een held? Ons moedige leger (zie foto) was ook in Srebrenica om vrede en vrijheid te brengen. De commandant dronk een glaasje slivovic met de moordenaars, en werd prompt tot kolonel bevorderd. Maar waren onze jongens toen lafaards?

De conclusie is duidelijk: Militaire heldenmoed komt van bovenaf. De leiding (of de minister president) beslist of er moed (of lafheid) getoond zal worden.
Evert Mees 28-08-06

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu